Książka „Wędrując ku dorosłości. Wychowanie do życia w rodzinie dla uczniów klas I-III gimnazjum” autorstwa Krystyny Maśnik, Wojciecha Śledzińskiego, Grażyny Węglarczyk i Jadwigi Wronicz, pod red. Teresy Król (Wydawnictwo Rubikon, 2009) przedstawia świat tak niepodobny do prawdziwego, że wniosek narzuca się sam: chodziło o przedstawienie świata życzeniowego a nie rzeczywistego. Każdy sposób okazał się na to dobry: całkowite pomijanie ustaleń nauki nt. orientacji seksualnych, wybiórcze i zniekształcające prawdę prezentowanie faktów, przemilczanie „niewygodnej” kwestii homofobii, a nawet straszenie paragrafami kodeksu karnego. Podręcznik natrętne lansuje pseudonaukowe tezy o źródłach i charakterze „homoseksualizmu”, wg których wszyscy rodzą się heteroseksualni (koronnym argumentem jest to, że nie znaleziono „genu homoseksualizmu” – zgodnie z logiką podręcznika o „gen heteroseksualizmu” nikt nie pyta), a potem z niektórymi ludźmi coś dzieje się (padają ofiarą zgwałcenia, oglądają zbyt dużo „homoseksualnej pornografii” albo po prostu „wybierają” sobie homoseksualność) i stają się homo- lub biseksualni. Podręcznik uspokaja, że jest to proces odwracalny, a poza tym może się okazać, że ”homoseksualizm” jest tylko „pozorny”. Czyli: można odetchnąć i przestać się bać – nie taki ten „homoseksualizm” straszny, jak go malują. Ku pokrzepieniu serc jest też wycinek z „Katechizmu Kościoła Katolickiego”, z którego usunięto fragmenty zaprzeczające tezie podręcznika, że Kościół ma „egzystencjalne” i „ludzkie” podejście do osób LGB. Czy warto dodawać, że o stanowisku innych religii lub osób niewierzących w tym zakresie nie wspomina się nawet słowem? Z drugiej strony może trzeba się cieszyć, że autorki i autor ograniczają się do tylko jednego wyznania i – rezygnując z przedstawiania stanowisk innych religii – nie pogłębiają wrażenia, że z zasadą neutralności światopoglądowej państwa (to w końcu podręcznik dla szkół publicznych) im nie po drodze.

Ten podręcznik, a dokładniej – jego najnowsze wydanie – został dopuszczony do użytku szkolnego w pełnej zgodzie z przepisami, które wydano w 2009 roku. R. Giertych czy Mirosław Orzechowski nie mieli z tym niczego wspólnego; to wyłącznie „dzieło” obecnego rządu i obecnych władz MEN. A jeszcze w czerwcu zeszłego roku Elżbieta Radziszewska stwierdziła, że karanie za homofobiczną mowę nienawiści to zły pomysł i przedstawiła własną receptę: „Ludzi trzeba edukować” (wywiad ”Dostaje mi się z lewa i prawa” dla TVP INFO z 02 czerwca 2009 roku; www.tvp.info/opinie/wywiady/dostaje-mi-sie-z-lewa-i-prawa). Jak rzadko kiedy zgadzam się z E. Radziszewską. Stąd moja nadzieja, że zajmie się ona tą sprawą – po sygnale, jaki w sprawie ww. podręcznika wysłała do niej „Pracownia Różnorodności”.

Przemek Szczepłocki

—

Kopia listu wysłanego do E. Radziszewskiej: ściągnij plik PDF

Co roku w ramach kampanii Komisji Europejskiej „Za Różnorodnością – Przeciw Dyskryminacji” przyznawana jest nagroda dla dziennikarzy i dziennikarek piszących o sprawach związanych z problemem dyskryminacji. W ten sposób władze w Brukseli zachęcają media w 27 państwach członkowskich do zajęcia się tą kluczową dla UE sprawą. Organizatorzy informują, że celem kampanii jest „uwrażliwianie społeczeństwa na kwestie związane
z dyskryminacją, informowanie o istniejącym ustawodawstwie antydyskryminacyjnym oraz promowanie korzyści płynących z różnorodności.”

W tym roku nadesłane teksty ma oceniać między innymi Elżbieta Radziszewska, rządowa Pełnomocniczka ds. Równego Traktowania. Przeciwko temu protestuje SPR, działające na rzecz lesbijek, gejów, osób biseksualnych, trans i queer.

To była szokująca wiadomość – stwierdza Aleksandra Skonieczka ze Stowarzyszenia „Pracownia Różnorodności” – Elżbieta Radziszewska ma oceniać artykuły o tolerancji? To osoba niekompetentna, która za wszelką cenę unika walki z dyskryminacją osób nieheteroseksualnych. Jest odporna na wszelkie argumenty i krytykę. Innymi przejawami dyskryminacji, wymierzonej m.in. w osoby niepełnosprawne, starsze czy kobiety – też nie ma chęci się zajmować. Najlepiej świadczy o tym projekt tzw. ustawy antydyskryminacyjnej – E. Radziszewska odrzuciła wszystkie uwagi zgłoszone do niego przez szeroką Koalicję Równych Szans, a jedynym powodem, dla którego ten minimalistyczny projekt w ogóle powstał, są grożące Polsce kary finansowe. Taka osoba ma sędziować w konkursie o tolerancji? To pomyłka i ponury żart.

W swoim apelu do Viviane Reding, Wice-Przewodniczącej Komisji Europejskiej odpowiedzialnej za system sprawiedliwości i prawa podstawowe, stowarzyszenie przypomina, że już w grudniu ub. r. 11 organizacji zrzeszających osoby nieheteroseksualne domagało aby Donald Tusk usunął Elżbietę Radziszewską z zajmowanego stanowiska. Podobne stanowisko prezentowały organizacje broniące praw kobiet. Dzisiaj organizacja domaga się, aby komisja doprowadziła do usunięcia E. Radziszewskiej z jury nagrody, oraz aby w przyszłości KE uważniej przyglądała się jak inicjatywy antydyskryminacyjne są wykonywane w krajach członkowskich.

Do swojego pisma stowarzyszenie dołączyło także przygotowaną w grudniu analizę jak E. Radziszewska wykonuje obowiązki nałożone na nią rozporządzeniem uchwalonym przez samą PO. Ocena ta jest miażdżąca – przyznaje A. Skonieczka – Nic dziwnego, że nikt z rządu do dzisiaj na nią nie odpowiedział. Fakty mówią same za siebie.

Pobierz wysłany list (pdf): wersja polska | wersja angielska

Pobierz załączoną analizę pracy E. Radziszewskiej – petycję do premiera (pdf): wersja polska | wersja angielska

Więcej informacji o konkursie:

- strona nagrody dziennikarskiej w ramach kampanii „Za różnorodnością – Przeciw dyskryminacji”

AKTUALIZACJA 5. sierpnia 2010 – w związku z depeszą PAP zawierającą informacje od rzecznika KE że decyzja w sprawie jury jeszcze nie zapadła, publikujemy inforamację prasową organizatorów z 22 lipca 2010 zawierającą przeciwne twierdzenie: plik 1 i plik 2.

AKTUALIZACJA 10. sierpnia 2010 – dotarł do nas nowy komunikat prasowy organizatorów konkursu z 10.08.2010, w którym wycofują się oni z wcześniejszej informacji o tym, że składu jury został ustalony. Nowa informacja stwierdza natomiast, że wcześniej podane osoby są kandydatami do jury, a ostateczna decyzja jeszcze nie zapadła: plik 1 i plik 2.

Przypomnijmy sprawę. W swojej interpelacji poseł PiS uznał homoseksualność za „podobną” do nekrofilii, pedofilii oraz zoofilii, nazwał ją „dewiacją”, „zboczeniem seksualnym” oraz „odchyleniami seksualnymi”. Stwierdził, że wystawa „Ars Homo Erotica”, poświęcona homoerotyzmowi w sztuce, uczyni z Muzeum Narodowego w Warszawie „wychodek”, oraz że będzie „narzędziem demoralizacji społeczeństwa w rękach marginalnej, wyizolowanej grupy”. Nazwał też osoby przygotowujące EuroPride 2010 „środowiskiem zboczeńców seksualnych”, a warszawską Paradę Równości oraz inne odbywające się w Warszawie zgromadzenia publiczne z udziałem osób nieheteroseksualnych - „marszami zboczeńców”. St. Pięta stwierdził ponadto, że postępuje „zawłaszczanie przestrzeni publicznej przez lobby homoseksualne”.

W obszernym wezwaniu do odwołania powyższych stwierdzeń SPR wyłożyło posłowi PiS, że są one bezpodstawne i obraźliwe dla osób homoseksualnych oraz nie przystoją posłowi na Sejm RP. SPR zażądało od St. Pięty wycofania się ze stwierdzeń zawartych w interpelacji 12370 oraz publicznego przeproszenia osób, które mogły poczuć się nimi urażone. Poseł PiS dostał miesiąc czasu, aby to uczynić. St. Pięta nie tylko nie zastosował się do wezwania, ale dał w mediach do zrozumienia, że nie zamierza się wycofywać ze swoich stwierdzeń ani nikogo przepraszać.

19 marca 2010 roku Pracownia Różnorodności złożyła w Prokuraturze Rejonowej Warszawa-Śródmieście zawiadomienie o popełnieniu przez St. Piętę przestępstwa zniesławienia osób homoseksualnych przy użyciu środków masowego komunikowania (interpelacja została opublikowana w Internecie a ponadto była szeroko komentowana w mediach). Ponieważ zniesławienie jest tzw. przestępstwem prywatnoskargowym (co do zasady prokuratura się nim nie zajmuje), wraz z zawiadomieniem złożono wniosek o objęcie przestępstwa ściganiem przez prokuratora. SPR obszernie argumentowało, że w ściganiu tego przestępstwa zachodzi tzw. interes społeczny, wobec czego prokurator powinien zająć się tą sprawą z urzędu.

Dopiero 18 maja 2010 roku wpłynęło do nas postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa. W uzasadnieniu lakonicznie stwierdzono, iż brak jest interesu społecznego w objęciu sprawy ściganiem. Prokurator nie odniósł się jednak do argumentacji przedstawionej przez SPR. Dodatkowym zaskoczeniem był prokuratorski wywód, zgodnie z którym SPR powinno sobie samo poradzić ze ściganiem posła PiS, gdyż „jak wynika z załączonych dokumentów [SPR] reprezentowane jest przez osoby wykształcone, pełnoletnie, odnoszące się w zawiadomieniu tak do poglądów doktryny jak na i orzeczenia Sądu Najwyższego, co świadczy o dobrej znajomości prawa”. Zdaniem prokuratora oznacza to, że SPR „może reprezentować interesy środowiska sama, bądź za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika”.

Szczupłość (a raczej brak) argumentów prokuratury skłoniła nas do umożliwienia oskarżycielowi publicznemu ponownego zabrania głosu. Jak stwierdzono w czasie wewnętrznej dyskusji nad tą sprawą, prokuratorowi trzeba dać szansę wypowiedzieć się obszerniej. Dziś SPR skierowało do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia zażalenie na odmowę wszczęcia postępowania karnego w sprawie homofobicznej interpelacji posła Stanisława Pięty.

Liczymy się z tym, że sąd nie podzieli naszych argumentów. Mamy też świadomość, że ściganie polityka, do tego chronionego przez immunitet poselski, nie jest łatwe. Pomimo tego szykujemy prywatny akt oskarżenia przeciwko posłowi PiS, a ponadto pozew cywilny o naruszenie dóbr osobistych. Zostaną one złożone, gdy organy ścigania ostatecznie odmówią zajęcia się tą sprawą. O rozwoju wypadków będziemy na bieżąco informować.

* * *

Zapoznaj się z dokumentami dotyczącymi tej sprawy:

• list SPR do posła Pięty (DOC)
• zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, które SPR skierowało do prokuratury (DOC)
• odpowiedź prokuratury odmawiająca wszczęcia ścigania (JPG: strona 1, strona 2, strona 3, strona 4)
• zażalenie SPR do sądu na decyzję prokuratury (PDF)

Na prelekcję „Ekonomiczne aspekty kryzysu demograficznego” Paula Camerona do toruńskiego „Filmaru” przybyło około 30 osób, z czego 18 stanowili członkowie Konwentu Kujawja oraz ich gorący zwolennicy. „Przeciwników” było znacznie mniej, naliczyłam 3 osoby należące do Młodych Socjalistów, dwie osoby z SPR (w tym siebie) oraz moją koleżankę z roku.
Na samym początku spotkania dziennikarze poprosili o chwilę rozmowy z P. Cameronem, przedstawicielami Konwentu Kujawja oraz ze mną, jako przedstawicielką swoistej „opozycji”. P. Cameron – spytany czy będzie mówił o homoseksualności – odpowiedział stanowczo, że nie da się tego pominąć. Mnie zapytano, dlaczego SPR protestowało i czy jesteśmy gotowi dyskutować. Z góry poinformowano nas, że jeszcze nie jest wiadomo, czy nasza wypowiedź się ukaże w TV. Z mediów były dwie lokalne TV: TV Toruń oraz TVP Bydgoszcz, a ponadto osoba z Gazety Wyborczej. Innych chyba nie było. Żałuję, że nikt z mediów nie został do końca, bo najlepsze zaczęło się, kiedy już poszli.

Początek wystąpienia był nawet sensowny, P. Cameron mówił o tym, ile dzieci przypada na kobietę w różnych krajach, że mamy problem, bo u nas dzieci rodzi się zbyt mało itd. Tu się można było z nim zgodzić, bo rzeczywiście jest to problem. Dużo śmieszniejsze są metody, jakie proponuje P. Cameron, żeby to zmienić. Tutaj proszę trzymać się mocno krzeseł: otóż, P. Cameron uważa, że na ludzi działają trzy rzeczy – Money (pieniądze), Attention (uwaga/zainteresowanie innych ludzi oraz mediów) and Power (władza). W związku z tym trzeba wszystkie z nich uruchomić we właściwy sposób, żeby ludzie chcieli wychowywać dzieci. Jedna uwaga: dla P. Camerona liczą się TYLKO i wyłącznie małżeństwa, do tego zawierane przez osoby heteroseksualne. Osoby samotnie wychowujące dzieci i rodzice, którzy żyją ze sobą bez ślubu nie są brane pod uwagę. O osobach homoseksualnych ani osobach biseksualnych nie wspomnę.

Aby uruchomić wymienione trzy czynniki, P. Cameron proponuje trzy metody.

1. System podatkowy, który obciąży wszystkie osoby, które nie posiadają dzieci oraz te rodziny, które posiadają dzieci, ale nie są małżeństwem. Ma to zmusić ludzi do mnożenia się i – równocześnie – do zawierania małżeństw.
2. System loteryjny – miałaby zostać utworzona witryna internetowa, na której znajdowałyby się nazwiska wszystkich małżeństw, które posiadają dzieci. Spośród nich, raz na jakiś czas, losowana byłaby rodzina, które wygrywałyby pieniądze (tutaj P. Cameron podał kwotę 5 000$, która – jego zdaniem – przynosi sławę i powoduje zainteresowanie). Do wylosowanej rodziny miałyby się zjeżdżać media i nagłaśniać sprawę na cały kraj, rozmawiając z tymi ludźmi o tym, jakimi są dobrymi rodzicami, jak wychowują swoje dziecko itd. Czyli recepta P. Camerona to kasa + sława + władza = dzieci i małżeństwa. To jest chyba najgłupszy pomysł, jaki kiedykolwiek słyszałam, ale P. Cameron traktuje to poważnie. Nic, tylko się śmiać.
3. Małżeństwa posiadające dzieci miałyby podwójne głosy w wyborach. Sprawa nie dotyczy oczywiście osób samotnie wychowujących dzieci oraz par bez ślubu.

Jak widać, demograficzne pomysły P. Camerona są wyssane z palca i każde dziecko, piszące referat na ten temat wymyśla ciekawsze i bardziej poważne metody zwiększenia liczby narodzin. Już nie wspomnę o tym, że tworzy się w ten sposób grupy uprzywilejowane oraz te które nie mają żadnych prawie praw. Wystarczyło bowiem posłuchać P. Camerona dalej.

Przestrzeń publiczna ma zostać zamknięta dla „propagandy homoseksualnej”, osoby homoseksualne nie mogą należeć ani do opozycji, ani zajmować żadnych wysokich stanowisk, nie mogą być też nauczycielami itd. Jeśli osoby homoseksualne chcą uczyć w szkołach, muszą zakładać własne szkoły, finansowane w prywatnej kieszeni, ale nie wiem, kto miałby chodzić do takiej szkoły, skoro dzieci osób heteroseksualnych nie mogłyby się tam uczyć, a wg P. Camerona osoby homoseksualne nie mogą mieć dzieci… Najwyraźniej czegoś nie rozumiem.

Kolejna rzecz – adopcje oraz pełnienie roli rodziny zastępczej byłyby dostępne tylko i wyłącznie dla MAŁŻEŃSTW, które nie mogą mieć dzieci. 50 tys. dzieci miałoby się składać na program, w którym dochodzi do wymiany z rodziny do rodziny – dla rodzin zastępczych. Państwo miałoby finansować opiekę nad tymi dziećmi do 19 roku życia, w tym opiekę zdrowotną, szkołę itd.

Po występie odbyła się „dyskusja”, do której dostęp mieli zwolennicy P. Camerona, podczas gdy nasze (SPR i Młodych Socjalistów) wypowiedzi były zagłuszane – wyśmiewano je chórem, przez co zagłuszanie przybierało bardzo sztuczny wyraz.

Pytania do P. Camerona były różne: jedna osoba chciała, żeby wypowiedział się na temat ekonomicznych metod działania, ale jej wyjaśniono, że P. Cameron nie jest ekonomistą i nie będzie odpowiedzi na to pytanie. Za drugim razem chłopak sformułował pytanie chyba trochę inaczej niż chciał, ale nadal pytał o składki dla emerytów w USA, na co uzyskał jedynie odpowiedź – tak, są, ale niczego to nie wniosło do dyskusji. Kiedy spytałam, co się stanie, jeśli okaże się, ze rodzice, którzy wygrają loterię molestują swoje dzieci, odpowiedziano mi, że przecież nie da się tego przewidzieć, ale wszystkie osoby, które mają taki problem, mając dzieci stają się lepsze i dzieci zawsze naprawiają takiego człowieka. To stanowisko podtrzymywane było przez cały czas, kiedy padały pytania o patologie rodzinne. Jedna dziewczyna (jedyna pośród zwolenników P. Camerona) bardzo emocjonalnie opowiedziała, że w Szwecji pewnej kobiecie odebrano prawa rodzicielskie nad chorym dzieckiem i oddano je parze homoseksualnej, przez co dziecko potem zmarło. Kolejny zwolennik nazwał nas „pederastami”, po czym opuścił salę. W „dyskusji” za wszelką cenę próbowano też udowodnić, że w krajach takich jak Szwecja i Holandia nie panuje szczęście, bo szczęśliwy jest również narkoman, który był ankietowany w ramach jakichś badań.
Wówczas P. Cameron wtrącił, że słyszał o mężczyźnie ze Szkocji, który uprawia seks z drzewem a i pełno jest takich, którzy robią to ze zwierzętami. Przykład bardzo przypadł do gustu jego zwolennikom, dla których stosunek homoseksualny to najwyraźniej samo dziwactwo. Na pytanie o jakąś realną metodę poprawy sytuacji demograficznej, a nie jakąś z kosmosu, np. urlop macierzyński P. Cameron odpowiedział, że to się nie sprawdza i nie ma na to pieniędzy.

Na sam już koniec, kiedy kilka osób od nas próbowało zadać jeszcze pytanie, zezwolono jedynie na pytanie od organizatora spotkania, który spytał, czemu P. Cameron posądzany jest o fałszowanie wyników badań. P. Cameron odparł, że tak było napisane na stronie jednego towarzystwa naukowego, potem podchwycił to jakiś doktorant, za co potem P. Camerona przeprosił on i jego promotor. P. Cameron nie wyjaśnił natomiast, dlaczego taka informacja do tej pory krąży po świecie.

Po tym przedstawiciel Konwentu Kujawja zamknął spotkanie słowami: „widzicie, to dyskusja, mamy nadzieję, że następnym razem spotkamy się na uniwersytecie.” Dodatkowo zachęcił obecne osoby do wzięcia ze sobą „ulotek” wyłożonych przez jedną z osób z Konwentu na stole przy wyjściu. Skany tych ulotek – a raczej niewielkich broszur – poniżej. Ich tytuły („Przemoc i homoseksualizm”, „Co jest przyczyną homoseksualizmu i czy można to zmienić”, „Medyczne konsekwencje praktyk homoseksualistów”, „Psychologia homoseksualizmu”, „Takimi się urodzili?” oraz „Molestowanie dzieci a homoseksualizm”) pokazują, że prelekcja P. Camerona słusznie nosiła tytuł „Ekonomiczne aspekty kryzysu demograficznego”.

Ulotki przekazywane podczas występu:

Z argumentami jakie nasze stowarzyszenie przedstawiło władzom uczelni w swoim proteście można zapoznać się pobierając list: tutaj w formacie .DOC

SPR wystowosowało List do JM Rektora UMK. Można go pobrać tutaj w formacie .DOC.

Podanie informacji na temat wykładu na ostatnią chwilę, oraz prawdopodobne zakamuflowanie prawdziwego celu wykładu mają służyć legitymizacji poglądów prelegenta poprzez wykorzystanie prestiżu uczelni.

W ostatnim czasie podobne wykłady miały być zorganizowane także na Uniwersytecie Warszawskiem oraz na Uniwersytecie Szczecińskim. Rektorzy tych uczelni odwołali je jednak dowiedziawszy się m.in. od naszego stowarzyszenia kim jest prelegent który miał wziąć w nich udział. Szeroko o tej sprawie informowały media: http://warszawa.gazeta.pl/warszawa/1,95190,7795369,_Badania__Camerona_nie_spelniaja_naukowych_standardow.html
http://warszawa.gazeta.pl/warszawa/1,95190,7791313,Znany_homofob_nie_dolecial_do_Polski_na_konferencje.html

Z informacji jakie udało nam się uzyskać w ostatniej chwili wynika, iż Dziekan Wydziału Nauk Ekonomicznych i Zarządzania na którego terenie ów wykład ma się odbyć, Prof. dr hab. Józef Stawicki, ma pełną świadomość charakteru „wykładu” jak i sylwetki prelegenta i w pełni popiera organizację tego spotkania na terenie podległego mu wydziału.

Przeczytaj także – informacja o proteście przeciw wykładowi oraz pełny tekst listu skierowanego do pani rektor.

List jest reakcją Stowarzyszenia Na Rzecz Lesbijek, Gejów, Osób Biseksualnych, Osób Transpłciowych Oraz Osób Queer „Pracownia Różnorodności” na ogłoszenie o wykładzie „Homoseksualizm jako ruch społeczny i jego konsekwencje”, jaki ma się odbyć w murach Uniwersytetu Warszawskiego 20 kwietnia 2010 roku. Przedmiotowy wykład organizują: Studenckie Koło Myśli Politycznej UW, Akademickie Stowarzyszenie Katolickie Soli Deo oraz Krucjata – Młodzi w Życiu Publicznym.

Wolność światopoglądowa i swoboda prowadzenia dyskursu akademickiego są wartościami niezwykle cennymi, stanowiącymi bardzo ważne fundamenty społeczeństwa obywatelskiego. Nikt nie odmawia uczelniom wyższym prawa do organizowania i przeprowadzania wykładów, debat i spotkań na tematy nurtujące tak środowisko naukowe jak i społeczeństwo. Tym niemniej organizacja takich wykładów, debat i spotkań wymaga zachowania pewnych elementarnych zasad, w tym przede wszystkim poszanowania ustaleń nauki oraz obiektywizmu – w innym przypadku trudno o ich naukowy charakter. Jak się wydaje, wykład „Homoseksualizm jako ruch społeczny i jego konsekwencje” jest organizowany pomimo tych zasad. Wniosek taki można oprzeć na informacji, kim są prelegenci, którzy mają wystąpić.

Pobierz list SPR w formacie .DOC

- uznaniem przez pana posła Piętę homoseksualności za „podobną” do nekrofilii, pedofilii oraz zoofilii,
- nazwaniem przez pana posła Piętę homoseksualności „dewiacją”, „zboczeniem seksualnym” oraz „odchyleniami seksualnymi”,
- stwierdzeniem, że planowana wystawa „Ars Homo Erotica”, poświęcona homoerotyzmowi w sztuce, uczyni z Muzeum Narodowego w Warszawie „wychodek”,
- stwierdzeniem, że planowana wystawa „Ars Homo Erotica” będzie „narzędziem demoralizacji społeczeństwa w rękach marginalnej, wyizolowanej grupy”,
- nazwaniem osób przygotowujących imprezę EuroPride 2010 „środowiskiem zboczeńców seksualnych”,
- stwierdzeniem, że postępuje „zawłaszczanie przestrzeni publicznej przez lobby homoseksualne”,
- nazwaniem warszawskich Parad Równości oraz innych odbywających się w Warszawie zgromadzeń publicznych z udziałem osób nieheteroseksualnych „marszami zboczeńców”,

do czego doszło w skierowanej przez pana posła interpelacji 12370 z 19 października 2009 roku. Brak wydania przez pana posła odnośnego oświadczenia w terminie 30 dni od otrzymania pisma pociągnie za sobą użycie przez nasze stowarzyszenie wszystkich dostępnych środków prawnych dla osiągnięcia w/w celu, poprzedzone wnioskiem o wyrażenie przez Sejm RP zgody na pociągnięcie pana posła Piętę do odpowiedzialności za naruszenie praw osób trzecich przy podejmowaniu działań wchodzących w zakres sprawowania mandatu.

Stowarzyszenie przypomina, że homoseksualność jest – obok heteroseksualności oraz biseksualności – równorzędną orientacją psychoseksualną. Ustalenia nauki w tym zakresie znalazły odzwierciedlenie w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych, z której – jeszcze w 1991 roku – wykreślono homoseksualność. Jak pozostałe orientacje psychoseksualne, homoseksualność nie jest ani „dewiacją”, ani „zboczeniem seksualnym”, ani „odchyleniem seksualnym”, tylko cechą dotyczącą pewnego odsetka każdej populacji ludzkiej. Jest to informacja ogólnie dostępna i zweryfikowanie jej prawdziwości nie wymaga specjalistycznej wiedzy ani wiadomości specjalnych. Zaprzeczanie przytoczonym wyżej ustaleniom nauki, w szczególności:

• nazywanie osób homoseksualnych „zboczeńcami”,
• nazywanie osób organizujących zgromadzenia publiczne z udziałem osób homoseksualnych „środowiskiem zboczeńców seksualnych”,

jest nieuprawnione, bezpodstawne i obraźliwe dla osób homoseksualnych; publiczne wygłaszanie przez posła na Sejm RP takich stwierdzeń nie może mieć miejsca.

Odnośnie nekrofilii, pedofilii oraz zoofilii Stowarzyszenie przypomina, że nie są one orientacjami psychoseksualnymi, ale tzw. parafiliami, zaburzeniami na tle seksualnym, dawniej nazywanymi „dewiacjami” i „zboczeniami”. Parafilie występują bez związku z orientacją psychoseksualną danej osoby. Ponadto szereg przejawów zachowań z zakresu nekrofilii oraz pedofilii, a także część zachowań z zakresu zoofilii, niezależnie od ich oceny naukowej i medycznej, stanowi przestępstwa.

Zestawienie homoseksualności z w/w parafiliami, uznanie homoseksualności za „podobną” do nich, a zatem także o zbliżonym ładunku szkodliwości społecznej, jest nieuprawnione, bezpodstawne i obraźliwe dla osób homoseksualnych. Obiektywne kryteria naukowe i prawne wyraźnie wskazują, że homoseksualność w żadnym razie nie jest „podobna” do nekrofilii, pedofilii ani zoofilii; wszelkie twierdzenia przeciwne nie polegają na prawdzie, a ich publiczne wygłaszanie przez posła na Sejm RP nie może mieć miejsca.

W powyższym kontekście Stowarzyszenie przypomina o powództwie, jakie w 2005 roku wytoczono przeciwko dwóm politykom Prawa i Sprawiedliwości: Przemysławowi Alexandrowiczowi oraz Jackowi Tomczakowi za „Stanowisko w sprawie poznańskiego marszu środowisk homoseksualnych” z 07 listopada 2004 roku. W stanowisku tym znalazł się fragment treści:

Przedwczoraj, tj. dnia 6 listopada 2004 Prezydent Miasta Poznania Ryszard Grobelny wydał zgodę na zorganizowanie i przeprowadzenie w Poznaniu dnia 20 listopada 2004 r. tzw. „Marszu Równości”, będącego de facto promowaniem nienaturalnych zachowań seksualnych, przede wszystkim homoseksualizmu. Szczególny niepokój budzi użyty przez organizatorów ogólny zwrot o tzw. orientacji seksualnej. Zwrot ten sugeruje, że chodzić tu może również o promowanie takich skłonności, jak pedofilia, zoofilia, czy nekrofilia.

W konsekwencji opublikowania tego stanowiska w/w politycy zostali pozwani za porównanie homoseksualności do pedofilii, zoofilii oraz nekrofilii. Sprawa zakończyła się ugodą, w wyniku której P. Alexandrowicz i J. Tomczak musieli wydać oświadczenie treści:

Przemysław Alexandrowicz i Jacek Tomczak oświadczają, iż nie porównali ani nie mieli zamiaru porównać homoseksualizmu do pedofilii, zoofilii i nekrofilii. Wyrażają ubolewanie, że sformułowania zawarte w relacjach z konferencji prasowej w listopadzie 2004 roku mogły sugerować, że do takiego porównania doszło.

Planowana przez Muzeum Narodowe wystawa „Ars Homo Erotica” ma zostać poświęcona mało zbadanym wątkom homoerotycznym występującym w sztuce od stuleci. Nie sposób nie zgodzić się z Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego, który – w odpowiedzi na interpelację 12370 – stwierdził, że wystawa ta „wpisuje się w projekt muzeum jako instytucji krytycznej podejmującej istotne dla życia publicznego tematy, stymulującej procesy rozwoju społecznego oraz kształtowania demokracji” a Muzeum Narodowe w Warszawie „ma tu bardzo ważną rolę do spełnienia”.

Jednocześnie wskazać należy, że stwierdzenie, że prezentowanie homoerotycznych wątków sztuki uczyni z Muzeum Narodowego „wychodek” wykracza poza ramy dopuszczalnej krytyki, wynikającej gustu, znajomości przedmiotu rzeczy oraz osobistej wrażliwości na sztukę. Stwierdzenie takie jest w istocie wymierzone w osoby homoseksualne. Sprowadza się ono do przypisania poświęconej przede wszystkim tym osobom sztuce cechy jednoznacznie negatywnej, a przy tym nie pozostawiającej wątpliwości, co jest jej źródłem. Nie chodzi przy tym ani o poziom artystyczny ani jakość wykonania dzieł ani wrażenia estetyczne, ale wyłącznie o to, że sztuka ta dotyczy w większości osób homoseksualnych. To one mają zamienić „świątynię sztuki” w „wychodek”; wyróżniająca je cecha – homoseksualność – została zatem uznana za cechę jednoznacznie obrzydliwą i wstydliwą. Tymczasem – jak wskazano wyżej – homoseksualność jest cechą obiektywną, neutralną i wykazywaną przez pewien odsetek każdej społeczności ludzkiej. Nie ma jakichkolwiek powodów, aby uważać ją za obrzydliwą, wstydliwą czy złą – twierdzenie, że jest inaczej, jest nieuprawnione, bezpodstawne i obraźliwe dla osób homoseksualnych; nie przystoi też posłowi na Sejm RP.

W nawiązaniu do powyższego za niedopuszczalne należy uznać stwierdzenie, że przedmiotowa wystawa będzie „narzędziem demoralizacji społeczeństwa w rękach marginalnej, wyizolowanej grupy”. Nie ma związku pomiędzy orientacją psychoseksualną a moralnością, praworządnością czy posłuszeństwem wobec norm powinnościowych innego rodzaju. Powołane wyżej stwierdzenie zaprzecza temu; uznaje, że homoseksualność jest oznaką demoralizacji oraz że demoralizacja ta może być rozpowszechniana, niczym nałóg, zły nawyk lub choroba (w omawianym przypadku – za pośrednictwem sztuki). Orientacja psychoseksualna, w tym homoseksualność, nie jest żadną z tych rzeczy. Mechanizm powstawania orientacji psychoseksualnej nie jest dokładnie poznany, ale zdecydowana większość wyników badań dawno doprowadziła do odrzucenia tezy, że orientację psychoseksualną można nabyć lub zmienić za życia; nie jest ona przedmiotem wyboru ani nie podlega wpływowi otoczenia. Jednocześnie, co podniesiono już kilkakrotnie powyżej, każda orientacja psychoseksualna jest cechą obiektywną i nieszkodliwą, występującą u pewnej części populacji ludzkiej. Jednoznacznie negatywna ocena którejkolwiek z nich jest nieuprawniona, bezpodstawna i obraźliwa dla osób danej orientacji.

Wystawa prezentująca wątki homoerotyczne w sztuce (notabene bodaj pierwsza w Polsce), zgromadzenia publiczne z udziałem i na rzecz osób homoseksualnych, występowanie takich osób w mediach, postulaty równouprawnienia oraz dążenie do emancypacji, to normalne przejawy aktywności społecznej, dopuszczalne przez prawo obowiązujące w Polsce. Z uprawnień w tym zakresie korzystać mogą wszystkie osoby – niezależnie od orientacji psychoseksualnej. Jeśli kierować się obiektywnymi kryteriami, w Polsce odbywa się proces zajmowania przez osoby nieheteroseksualne miejsca należnego im w przestrzeni publicznej – do tej pory zajętej wyłącznie przez osoby heteroseksualne. Twierdzenie, że postępuje „zawłaszczenie przestrzeni publicznej przez lobby homoseksualne” jest zatem próbą pozbawienia tych uprawnień jednej grupy osób – osób homoseksualnych. Próba ta opiera się na założeniu, że homoseksualność sama w sobie jest czymś złym, na co nie ma miejsca w przestrzeni publicznej. Założenie takie jest całkowicie nieuprawnione, bezpodstawne i obraźliwe dla osób homoseksualnych, a próba ograniczania ich praw, i bez tego węższych niż prawa osób heteroseksualnych, to przejaw rażącej dyskryminacji, niedopuszczalnej ze strony posła na Sejm RP.

<Pełna treść listu do posła Stanisława Pięty (plik .doc)

Szanowny Panie Prezydencie,

Stowarzyszenie na Rzecz Lesbijek, Gejów, Osób Biseksualnych, Osób Transpłciowych Oraz Osób Queer „Pracownia Różnorodności” z/s w Toruniu, pozarządowa organizacja działająca dla poprawy sytuacji społecznej i prawnej osób LGBTQ (lesbijek, gejów, osób biseksualnych, osób transpłciowych i osób queer), niniejszym zwraca się do Pana w sprawie wypowiedzi Pana zastępcy, pana Jerzego Szmita.

Jak wynika z informacji opublikowanych na n/w stronach internetowych, pan J. Szmit krytycznie odniósł się do Festiwalu „Bez tabu”, który odbył się w Olsztynie w dniach 25-28 listopada 2009 roku.

Według „Gazety Wyborczej” pan J. Szmit miał powiedzieć w tym kontekście, że „Jest duże oburzenie. Głosy krytyki dotarły do mnie choćby ze strony przedstawicieli Akcji Katolickiej. Miejska scena nie jest odpowiednim miejscem, żeby propagować ideologię gejowską. Nie ma moralnego przyzwolenia dla takich rzeczy.” (http://olsztyn.gazeta.pl/olsztyn/1,48726,7333154,Jerzy_Szmit__ wiceprezydent_Olsztyna___Nie__dla_gejow.html). Materiał opublikowany przez „Gazetę Wyborczą” podaje, że zastrzeżenia pana J. Szmita wzbudził występ drag queens, o którym miał on powiedzieć: „Nie zabraniam nikomu tańca w damskiej koszulce, jednak miasto nie powinno do tego przykładać ręki. Moim zdaniem nie ma to nic wspólnego z poszukiwaniami artystycznymi. Już umówiłem się na rozmowę w tej sprawie z prezydentem Piotrem Grzymowiczem i sądzę, że zainterweniuje w tej sprawie.”

Portal Olsztyn.wm.pl podaje z kolei, że pan J. Szmit miał – odnośnie Festiwalu „Bez tabu” i przedmiotowego występu – stwierdzić: „O tym festiwalu czytałem tylko relacje prasowe w „Gazecie Olsztyńskiej”. Nie mam jednak wątpliwości, że miasto nie powinno współfinansować występów facetów przebranych w damskie stroje” (http://olsztyn.wm.pl/Facetom-w-kieckach-Jerzy-Szmit-mowi-nie!,84537).

Zaniepokojenie naszego Stowarzyszenia budzi szereg okoliczności związanych z przytoczonymi wyżej wypowiedziami pana J. Szmita.

Już na wstępie podkreślić należy, że pan J. Szmit sam stwierdził, że o festiwalu „tylko czytał” w „Gazecie Olsztyńskiej”. Trzeba też zauważyć, że – o ile pan J. Szmit odwoływał się w jednej ze swoich wypowiedzi do „dużego oburzenia” oraz „głosów krytyki”, które do niego dotarły – o tyle nie ograniczył się do ich przekazania, ale – znając przedmiotową imprezę jedynie z opisu w „Gazecie Olsztyńskiej” – zajął w jej sprawie jednoznacznie negatywne stanowisko.

Przypomnienia wymaga, że Festiwal „Bez tabu” trwał cztery dni, a jego program obejmował szereg pokazów filmowych (m.in. ze zbioru trzeciej edycji festiwalu filmowego „a million different loves?!”), dyskusje, spotkania z zaproszonymi osobami, prelekcję, spektakl oraz występ kabaretu. Festiwalowi towarzyszyła też wystawa. Tymczasem – swoją opinią o występie drag queens, stanowiącym zaledwie jeden punkt festiwalowego programu – pan J. Szmit niejako zakwestionował imprezę en bloc.

Zarzut postawiony festiwalowi przez pana J. Szmita wydaje się sprowadzać do wspierania (w tym współfinansowania) przez Gminę Miasto Olsztyn wydarzenia, które miało „propagować ideologię gejowską” – wydarzeniem tym miał być występ drag queens. Tak postawiony zarzut można ocenić jedynie jako niedorzeczny i absurdalny, co wynika z trzech podstawowych powodów:

- nie istnieje „ideologia gejowska” (tak jak nie istnieją „ideologia lesbijska”, „ideologia biseksualna” ani „ideologia heteroseksualna”),
- występy drag queens nie służą propagowaniu jakiejkolwiek istniejącej (ani nieistniejącej) ideologii,
- geje nie są jedynymi osobami wśród występujących jako drag queens – w takim charakterze występuje wiele osób heteroseksualnych.
Zgodnie z definicją zawartą w internetowym Słowniku Wyrazów Obcych Władysława Kopalińskiego (www.slownik-online.pl) ideologia to „całokształt idei i poglądów na świat i życie społ. właściwy danej klasie (warstwie, grupie) społ., danemu kierunkowi, prądowi polit., ekon., art.”; Słownik Języka Polskiego PWN (http://sjp.pwn.pl) definiuje ideologię jako „system poglądów, idei, pojęć jednostki lub grupy ludzi”. Ideologia jest zatem pojęciem szerokim oraz czynnikiem łączącym osoby należące do danej grupy, ich wspólnym światopoglądem. W tym sensie ideologiami są m.in. konserwatyzm, socjalizm, liberalizm i anarchizm, ale także katolicyzm, judaizm, buddyzm czy konfucjanizm. Nie ma natomiast żadnego powiązania między sferą ideologii (sferą poglądów i przekonań) a sferą uwarunkowań biologicznych i fizycznych poszczególnych ludzi.

Przypisywanie gejom (homoseksualnym mężczyznom) posiadania jednej wspólnej i dominującej ideologii jest równie zasadne, co uznanie, że wspólną i dominującą ideologię mają osoby rudowłose („ideologia rudych”), leworęczne („leworęczna ideologia”), niebieskookie („ideologia niebieskookich”), danej płci (np. „męska ideologia” – wyznawana przez wszystkich lub prawie wszystkich mężczyzn), należące do mniejszości narodowej lub etnicznej (np. „ideologia łemkowska”), należące do danej rasy (np. „murzyńska ideologia” – dominująca wśród osób czarnoskórych), albo urodzone w danym państwie (np. „amerykańska ideologia” – wspólna dla ludzi mieszkających lub urodzonych w USA).

Wśród gejów – podobnie jak wśród heteroseksualnych czy biseksualnych mężczyzn, jak wśród lesbijek i biseksualnych czy heteroseksualnych kobiet – są osoby wyznania rzymskokatolickiego, osoby o prawicowych przekonaniach, osoby niewierzące, osoby o liberalnych przekonaniach, czy osoby o poglądach socjalistycznych. Nie ma natomiast „ideologii gejów” ani „ideologii gejowskiej”, tak jak nie ma „lesbijskiej ideologii”, „ideologii osób biseksualnych” ani – o czym nikogo nie trzeba przekonywać – „ideologii osób heteroseksualnych”.

Orientacja seksualna nie jest ideologią – to biologiczna cecha każdej osoby. Choć mechanizm kształtowania się orientacji seksualnej nie jest do końca poznany, to nie ulega dziś wątpliwości, że element wolicjonalny nie ma na nią wpływu: orientacji seksualnej nie można wybrać ani z niej zrezygnować, nie można jej też zmienić ani „wyleczyć”. Orientacji seksualnej nie można propagować, promować ani przekazać innej osobie. Używanie – w odniesieniu do orientacji seksualnej jako takiej – podobnego języka, jest obraźliwe i uwłacza godności ludzkiej, niezależnie od tego, o jakiej orientacji seksualnej mowa.

Odnosząc się do występów drag queens należy podać tytułem wyjaśnienia, że mają one długą tradycję i są wykonywane nie tylko przez gejów czy mężczyzn nieheteroseksualnych, ale także przez wielu mężczyzn heteroseksualnych. Korzenie działalności artystycznej drag queens sięgają I wojny światowej – wśród wykonawców dominowali wówczas heteroseksualni mężczyźni (żołnierze wybranych jednostek). Współcześnie w występach drag queens nadal dominuje element rozrywkowy, oparty na połączeniu kabaretu, groteski i campu, ale bardzo istotny jest też element transgresji, dostrzegany i doceniany dopiero od niedawna. Drag queens – podobnie jak drag kings – używają przesady, ostentacji i grają stereotypowymi wyobrażeniami o płci w poszukiwaniu odpowiedzi na pytania, czym są kobiecość, męskość i płeć jako taka, czy i na ile są to zjawiska trwałe, a na ile umowne, zmienne, zależne od danej kultury, jakie są ich składowe oraz co je definiuje. Ten poznawczy – a nie tylko artystyczny – walor sztuki drag queens dawno już doceniła nauka (patrz teoria queer i gender studies); pozostaje jedynie żałować, że zachodnie osiągnięcia w tym zakresie docierają do Polski z dwudziestoletnim opóźnieniem. Powyższe nie zmienia faktu, że przedmiotowym występom nie towarzyszy jakakolwiek ideologia, a ponadto można je odczytywać wyłącznie na płaszczyźnie rozrywkowej, jak to robi znakomita większość osób oglądających popisy drag queens.

Jest ewidentne, że wypowiedzi pana J. Szmita, wymierzone w nieistniejącą „ideologię gejowską” (propagowaną przy pomocy scenicznego występu), a de facto w obecność w przestrzeni publicznej osób homoseksualnych, były przejawem homofobii, tj. irracjonalnej niechęci i nienawiści do osób LGBTQ (lesbijek, gejów, osób biseksualnych, osób transpłciowych i osób queer), a osób homoseksualnych w szczególności. Świadczy o tym użyte przez pana J. Szmita stwierdzenie, że na „miejskiej scenie” dla „propagowania ideologii gejowskiej” nie ma „moralnego przyzwolenia”. Zdaniem naszego Stowarzyszenia już to jedno stwierdzenie – zestawienie nieukrywanej orientacji seksualnej (przedstawionej nieprawdziwie jako „ideologia”) z „moralnością” – przesądza o homofobicznym charakterze wypowiedzi pana J. Szmita. Jak wskazano wyżej, orientacja seksualna, w tym orientacja homoseksualna, jest obiektywną, biologiczną cechą danej osoby. Imputowanie, że jest inaczej, w tym przypisywanie publicznej działalności osób homoseksualnych cech nagannej ideologii, na szerzenie której nie pozwala moralność – to przejawy homofobicznej mowy nienawiści, znanej m.in. z wystąpień Romana Giertycha, Mirosława Orzechowskiego i Wojciecha Wierzejskiego. Wypowiedzi takie spotkały się ze słusznym oburzeniem i krytyką m.in. ze strony Rzecznika Praw Obywatelskich. Zdaniem naszego Stowarzyszenia na wypowiedzi takie nie może być miejsca w dyskursie publicznym w naszym kraju.

Pan J. Szmit nie określił, czy o Festiwalu „Bez tabu” wypowiadał się jako prywatny obywatel, jako działacz społeczny, jako członek partii, jako osoba należąca do kościoła lub związku wyznaniowego, czy jako zastępca Prezydenta Miasta Olsztyna. Nie ulega jednocześnie wątpliwości, że przedmiotowe wypowiedzi pana J. Szmita postrzegane były i są przede wszystkim (jeśli nie wyłącznie) przez pryzmat jego funkcji w Urzędzie Miasta Olsztyna. Nikt nie odmawia panu J. Szmitowi prawa do prywatnych poglądów, w tym nawet homofobicznych – ocena tych poglądów należała i należy m.in. do osób uczestniczących w wyborach samorządowych. Czym innym jest natomiast łączenie tych poglądów z pełnioną przez pana J. Szmita funkcją, co m.in. w omawianym przypadku nie powinno było mieć miejsca. Jako zastępca Prezydenta Miasta Olsztyna pan J. Szmit – choć nie dysponuje mandatem z wyborów – nie mówi tylko w swoim imieniu, ale w imieniu zbiorowości, jaką jest Gmina Miasto Olsztyn. Do zbiorowości tej należą nie tylko osoby heteroseksualne, ale także osoby homoseksualne, osoby biseksualne, osoby transpłciowe i osoby queer. Negatywne wypowiedzi na temat każdej z tych grup mogą bardzo niekorzystnie wpłynąć na wizerunek Olsztyna i jego władz – nie tylko w kraju, ale i wśród podmiotów zagranicznych, w szczególności miast partnerskich Olsztyna. Wskazać też należy, że wypowiedzi takie skutecznie utrwalają – nie tylko za granicą, ale także w społeczeństwie – wizerunek Polski homofobicznej, nieufnej i niechętnej wobec wszelkiej odmienności, niezdolnej do akceptacji różnorodności społecznej. Pozostaje niezrozumiałe, czemu wysoki urzędnik miejski postanowił publicznie zademonstrować homofobię, zamiast skorzystać z okazji do promocji Olsztyna jako miasta ludzi światłych, przyjaznych i otwartych.

W nawiązaniu do powyższego Stowarzyszenie na Rzecz Lesbijek, Gejów, Osób Biseksualnych, Osób Transpłciowych Oraz Osób Queer „Pracownia Różnorodności” wzywa Pana do zajęcia stanowiska w sprawie przytoczonych wyżej wypowiedzi pana J. Szmita. Prosimy w szczególności o informacje, czy przedmiotowe wypowiedzi pana J. Szmita były stanowiskiem władz Gminy Miasto Olsztyn oraz – jeśli takim stanowiskiem nie były – jakie kroki zostały bądź zostaną podjęte, aby zapobiec podobnym wystąpieniom zastępcy Prezydenta Miasta Olsztyna w przyszłości.

Pobierz kompletny tekst pisma w formacie DOC